بزرگترین ویژگی اصحاب راستین امام حسین (ع)، استواری بر عهد و پیمان بود.در شرایط عادی، همه خود را محب اباعبدالله (ع) می‌دانستند و اگر چنین نبود هرگز ایشان را به کوفه دعوت نمی‌کردند؛ اما این محبت، ظاهری و سطحی بود. هنگام آزمون الهی، باطن دنیاطلب و دلبسته به زینت‌های مادی آنان آشکار شد و نه تنها به عهد خود وفا نکردند، بلکه در برابر حجت خدا شمشیر کشیدند. وفاداری در صحنه عاشورا امری اتفاقی نبود، رسیدن به چنین مرتبه‌ای نیازمند مقدماتی است که نخستین آن پیوند قلبی و محبت درونی است. اگر دل انسان درگیر عشق دنیا و زینت‌های آن باشد، در بزنگاهها حقیقت درون او آشکار می‌شود. بسیاری در شرایط عادی خود را محب اباعبدالله (ع) می‌دانستند و حتی ایشان را به کوفه دعوت کردند، اما این محبت سطحی بود. با آغاز امتحانات الهی، باطن افراد که آمیخته با دنیاطلبی و ترجیح منافع شخصی بر حق بود آشکار شد و نتیجه آن نقض عهد و ایستادن در برابر امام زمانشان بود.اگر کسی مدعی محبت به امام حسین (ع) است، باید نسبت به دشمنان ایشان و دشمنان راه حسینی نیز موضع داشته باشد. امام حسین(ع) فرمودند «مرگ با عزت و آزادگی را سعادت و زندگی با ستمگران را ذلت می‌دانم.»
ملت ایران هم‌صدا با اباعبدالله (ع) نشان داد که مرگ عزتمندانه و ظلم‌ستیز را بر زندگی همراه با ذلت ترجیح می‌دهد. این مردم نجیب و باوفا در میدان آزمون‌ها بار دیگر سربلندی خود را به نمایش گذاشتند و شایسته تحسین هستند. قائد عظیم‌الشأن و شهید والامقام نیز در این آزمون‌ها سربلند بیرون آمد و با وفاداری کامل به آرمان‌های امام حسین (ع)، نقطه عطفی در تاریخ معاصر رقم زد؛ رهبر عظیم الشأن شهید در گفتار، رفتار و نهایتاً با ایثار خون خود و تقدیم عزیزانش، وفاداری خویش را به مکتب اباعبدالله (ع) به نمایش گذاشت. نباید در توصیف شهدا، بزرگان و عزیزان خود از دایره منطق دین و مذهب خارج شویم و به تشبیه‌ها و شباهت‌سازی‌های ناروا روی بیاوریم. رهبر عظیم‌الشأن و شهید ما مصداق یک شیعه آگاه، با معرفت، متعبد و مؤدب در برابر ائمه اطهار (ع) بود و نهایت خضوع و خشوع را در برابر اهل‌بیت (ع) از خود نشان می‌داد. ملت ایران معنای عزت و آزادگی را به نمایش گذاشته است، این ملت تجلی حریت و ظلم‌ستیزی است و بار دیگر شرف، عظمت و سرافرازی خود را آشکار کرد.