در تاریخ تمدن بشری، همواره لحظاتی وجود داشته است که در آن، مرز میان عبادت و جهاد، میان خدمت به خلق و دفاع از حریم، ناپدید می‌شود. در حالی که ماه مبارک رمضان و آغاز سال جدید شمسی با جنگ رمضان در کشور همزمان شد، ایران اسلامی با تجربه‌ای متفاوت از این ماه روبه‌رو شد؛ زمانی که نغمات ترحیم و دعای شبانه، با غرش سلاح‌ها و هیاهوی دوران سخت جنگ در هم آمیخت. در چنین شرایطی که سایه سنگین ناامنی و سختی بر پیکره جامعه سایه افکند، نیاز به پناهگاه‌های معنوی و مادی بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شد. در این میان، محافلی و تجمعاتی وطن‌دوستانه، خیرخواهانه و حماسی در جای‌جای ایران شکل گرفت و آستان قدس رضوی با راه‌اندازی مواکب در مشهد و سایر استان‌های کشور توسط خادمیاران از این اجتماعات و حضور مردم حمایت کرد.
این مواکب، تنها ایستگاه‌هایی برای توزیع پذیرایی و اقلام فرهنگی و متبرک نیستند؛ بلکه سنگرهای مقاومت و جزیره‌های امید در اقیانوس طوفانی جنگ‌اند. از قلب مشهد مقدس، تا