هرگاه سخن از زیارت به میان می‌آید، تصویری از حرکت آگاهانه و مشتاقانه زائران به سوی حرم‌های مطهر در ذهن نقش می‌بندد؛ حرکتی که عبور از روزمرگی و ورود به ساحت حضور معنوی را معنا می‌کند. زیارت برای جامعه ایرانی، تجربه‌ای توأمان فردی و اجتماعی است که در آن ایمان، هویت دینی و همبستگی‌ ملی در هم تنیده می‌شود. از این منظر، زیارت در مشهدمقدس طی سال‌های اخیر فراتر از یک مناسک عبادی، به مسئله‌ای راهبردی در سطح ملی بدل شده است؛ مسئله‌ای که نیازمند سیاست‌گذاری هوشمندانه و ساماندهی منسجم است. در همین چارچوب، آستان قدس رضوی با همکاری دستگاه‌های اجرایی و نهادهای علمی، تدوین «سند ملی زیارت» را به‌عنوان نقشه‌راه جامع این حوزه در دستور کار قرار داد. هدف از این سند، طراحی سازوکاری یکپارچه برای مدیریت حوزه‌هایی همچون حمل‌ونقل، اقامت، خدمات، امنیت و هدایت فرهنگی زائران بود، سازوکاری که به کیفیت تجربه زیارت از مبدأ حرکت تا بازگشت، منجر شود. سال ۱۴۰۴ را می‌توان مقطع تمرکز جدی بر نهایی‌سازی و پیگیری اجرای این سند دانست، سندی که با رویکرد بهره‌گیری حداکثری از ظرفیت زیارت در سطح ملی و بین‌المللی تدوین شد و می‌تواند بستر گسترش فعالیت‌های پژوهشی و فرهنگی را فراهم آورد.