روایتی از حضور و عرض ارادت ناشنوایان و نابینایان در حرم مطهر رضوی
همنوا با قلبها؛ همصدا با اشکها
شهادت امام رضا (ع) هم شامگاه یکشنبه ۲ مرداد ۱۴۰۴ در رواق دارالهدایه حرم مطهر رضوی برگزار شد. پس از آن ویژه برنامه «اشاره مهر» نیز برای ناشنوایان و کمشنوایان در حرم مطهر بعد از نماز مغرب و عشاء در دارالقرآن الکریم تدارک دیده شد. در این برنامه معنوی علاوه بر بیان معارف اهل بیت عصمت و طهارت (ع) مداح و ذاکر اهلبیت (ع) با زبان اشاره به مرثیهسرایی و ذکر مصیبت شهادت امام رضا (ع) پرداخت. هدف از این برنامه فراهم کردن فرصت برابر برای همه اقشار جامعه به ویژه افراد دارای نیازهای ویژه بود تا از معارف اهلبیت (ع) بهرهمند شوند.
از دوست به یک اشارت، از ما به سر دویدن
همچنین ناشنوایان در محرم سال ۱۴۰۴ از شهرهای دیگر، با شور و شوقی وصفناشدنی در حرم گرد هم آمدند. همه لباس سیاه بر تن داشتند و نگاههایشان پر از شوق، حزن و اندوه بود، صحن و دارالقرآن حرم با پردههای مشکی و پرچمهای عزای امام رضا (ع) مزین شده بود، فضایی آرام و باوقار که تنها صدای هقهق گریه و حرکت آرام دستها آن را پر کرده بود. سکوت اشک در همهجا آکنده شده بود، فضا پر بود از اشاره دستهایی که حکم زبان داشتند. حالا نوبت چشمها بود که ببینند، بشنوند و در عزای سید و سالار شهیدان بگریند. اشارههای انگشتان دست روایتگر زخمها، غمها و مصائب اهلبیت (ع) بودند. همه چیز در سکوتی غم بار ادامه داشت. سکوتی که حرف بسیار داشت و در پی یک اشارت بود «از دوست به یک اشارت، از ما به سر دویدن». آن شب صحنهای حرم رضوی در سکوتی خاص فرو رفته بود، همراه با نوری ملایم و حرکات آرام و دقیق، دستانی که با اشاره، پارهای از تاریخ و اندوه را منتقل میکردند. دریچهای ساخته شده برای دلهایی که با زبان متفاوتی به عشق اهلبیت (ع) سخن میگفتند؛ جایی که بیزبان همزبانِ اندوه و عشق میشد. در آن شب مرثیهخوانی بدون صدا، اما پرطنینتر از هر نوای صوتی به گوشِ جان مینشست. هر اشاره، کلمهای بود از جان، هر حرکت دست، پیامِ محبتی بود که فراتر از شنیدن، قلب را تکان میداد و میلرزاند.
موکبداران ناشنوای اهل بصره در آغوش بارگاه رضوی
در سال ۱۴۰۴ کاروان ۴۴ نفره زائران ناشنوای موکب امام سجاد (ع) از بصره عراق، با دلی سرشار از ارادت و چشمانی پر از اشتیاق، قدم در راه زیارت بارگاه نورانی هشتمین امام، گذاشتند. این سفر، نهتنها سفری به سوی حرم مطهر رضوی، بلکه روایتی بود از پیوند عمیق ایمان، محبت و مهماننوازی که از مرزهای بصره تا قلب معنوی ایران، در مشهدمقدس، امتداد یافته بود. خادمان رضوی با آغوش باز و برنامههایی سرشار از معنویت، این زائران را همراهی کردند تا در این سفر، سکوتشان به نغمه زیارت و دلهایشان به نور معرفت، مزین شود. کاروان ۴۴ نفره موکب امام سجاد (ع) شهر بصره عراق به مشهد مقدس، شامل ۴۰ زائر اولی ناشنوا و چهار نفر از عوامل اجرایی و خادمان موکب بودند. این موکب بهطور ویژه توسط افراد ناشنوا اداره میشد که امکان تکلم نداشتند، اما با خدمت خالصانه خود در ایام اربعین، قلبهای بسیاری را به سوی خود جلب کرده بودند. این زائران روز چهارشنبه ۳۰ مهرماه از طریق مرز ایران وارد کشور شدند و در بدو ورود، مورد استقبال گرم خادمیاران کانونهای خدمت رضوی استان خوزستان، قرار گرفتند. آنها به همراه یک مدیر و روحانی مسلط به زبانهای عربی و فارسی، سفری معنوی را آغاز کردند که شامل زیارت حرم حضرت فاطمهمعصومه (س) در قم و حرم امام رضا (ع) در مشهد بود.
از دوست به یک اشارت، از ما به سر دویدن
همچنین ناشنوایان در محرم سال ۱۴۰۴ از شهرهای دیگر، با شور و شوقی وصفناشدنی در حرم گرد هم آمدند. همه لباس سیاه بر تن داشتند و نگاههایشان پر از شوق، حزن و اندوه بود، صحن و دارالقرآن حرم با پردههای مشکی و پرچمهای عزای امام رضا (ع) مزین شده بود، فضایی آرام و باوقار که تنها صدای هقهق گریه و حرکت آرام دستها آن را پر کرده بود. سکوت اشک در همهجا آکنده شده بود، فضا پر بود از اشاره دستهایی که حکم زبان داشتند. حالا نوبت چشمها بود که ببینند، بشنوند و در عزای سید و سالار شهیدان بگریند. اشارههای انگشتان دست روایتگر زخمها، غمها و مصائب اهلبیت (ع) بودند. همه چیز در سکوتی غم بار ادامه داشت. سکوتی که حرف بسیار داشت و در پی یک اشارت بود «از دوست به یک اشارت، از ما به سر دویدن». آن شب صحنهای حرم رضوی در سکوتی خاص فرو رفته بود، همراه با نوری ملایم و حرکات آرام و دقیق، دستانی که با اشاره، پارهای از تاریخ و اندوه را منتقل میکردند. دریچهای ساخته شده برای دلهایی که با زبان متفاوتی به عشق اهلبیت (ع) سخن میگفتند؛ جایی که بیزبان همزبانِ اندوه و عشق میشد. در آن شب مرثیهخوانی بدون صدا، اما پرطنینتر از هر نوای صوتی به گوشِ جان مینشست. هر اشاره، کلمهای بود از جان، هر حرکت دست، پیامِ محبتی بود که فراتر از شنیدن، قلب را تکان میداد و میلرزاند.
موکبداران ناشنوای اهل بصره در آغوش بارگاه رضوی
در سال ۱۴۰۴ کاروان ۴۴ نفره زائران ناشنوای موکب امام سجاد (ع) از بصره عراق، با دلی سرشار از ارادت و چشمانی پر از اشتیاق، قدم در راه زیارت بارگاه نورانی هشتمین امام، گذاشتند. این سفر، نهتنها سفری به سوی حرم مطهر رضوی، بلکه روایتی بود از پیوند عمیق ایمان، محبت و مهماننوازی که از مرزهای بصره تا قلب معنوی ایران، در مشهدمقدس، امتداد یافته بود. خادمان رضوی با آغوش باز و برنامههایی سرشار از معنویت، این زائران را همراهی کردند تا در این سفر، سکوتشان به نغمه زیارت و دلهایشان به نور معرفت، مزین شود. کاروان ۴۴ نفره موکب امام سجاد (ع) شهر بصره عراق به مشهد مقدس، شامل ۴۰ زائر اولی ناشنوا و چهار نفر از عوامل اجرایی و خادمان موکب بودند. این موکب بهطور ویژه توسط افراد ناشنوا اداره میشد که امکان تکلم نداشتند، اما با خدمت خالصانه خود در ایام اربعین، قلبهای بسیاری را به سوی خود جلب کرده بودند. این زائران روز چهارشنبه ۳۰ مهرماه از طریق مرز ایران وارد کشور شدند و در بدو ورود، مورد استقبال گرم خادمیاران کانونهای خدمت رضوی استان خوزستان، قرار گرفتند. آنها به همراه یک مدیر و روحانی مسلط به زبانهای عربی و فارسی، سفری معنوی را آغاز کردند که شامل زیارت حرم حضرت فاطمهمعصومه (س) در قم و حرم امام رضا (ع) در مشهد بود.