نامش «حسینیه حرم» است؛ جایی که در سال‌های اخیر، به مأمن عاشقان و مشتاقان اهل‌بیت (ع)، به ویژه دلدادگان حضرت اباعبدالله‌الحسین (ع)، تبدیل شده است. اینجا قلب‌هایی از سراسر ایران و کشورهای اسلامی، گردهم می‌آیند تا دلدادگی و ارادت‌شان را ابراز کنند و در رثای عشق حسینی اشک بریزند. حسینیه حرم از چند سال پیش با حضور هیات‌هایی از یزد و گلستان، فعالیت خود را آغاز کرد و خیلی زود با تفاوت در محتوا، اجرا و اهدافش، از سایر حسینیه‌ها متمایز شد. این حسینیه با نگاهی به تاریخ پرشکوه اسلام، تلاش می‌کند عزاداری اصیل مادرانه‌ها، پدرانه‌ها و تمام سنت‌های فراموش‌شده را زنده کند و جلوه‌ای تازه به دل‌های محزون ببخشد. در سال ۱۴۰۴ هیات‌ها و دسته‌های عزاداری از گوشه‌وکنار کشور از روستاهای دور تا شهرهای بزرگ، با گویش‌ها و زبان‌هایی چون لری، کردی، ترکی، عربی و فارسـی و حتی اقوامی ازعراق، افغانستان و پاکستان، گرد هم آمدند و هر یک عزاداری اصیل دیار خود را با زبان و لباس بومی خود، برگزار کردند. در ایام دهه اول ماه محرم و دهه پایانی ماه صفر، اقوام و قومیت‌ها، از استان‌های مختلف کشور با حضور در حسینیه حرم واقع در صحن قدس آستان مقدس رضوی، به عزاداری و سوگواری در سوگ این مصیبت‌های بزرگ پرداختند.