با دستانی خالی می‌آمدند اما با دستان پر برمی‌گشتند، چون با دلی پر از امید راهی درگاه سلطان خراسان شده بودند. به این آستان که می‌رسیدند، دشواری زندگی را بر زبان جاری می‌کردند و آسودگی را با خود به خانه می‌بردند. برکتی که به لطف حضرت رضا (ع) و نیّت نیک واقفانی بود که به فکر همنوعان خود بودند.

آستان قدس رضوی در طول ادوار مختلف توانسته است به پشتوانه موقوفات حوزۀ زوّار، یاریگر دستان نیازمندانی باشد که پناهی جز این صحن و سرای نداشته‌اند. هر کدام از این موقوفات، نه تنها دارایی‌های مادی، بلکه امید و دلگرمی را به زندگی زائران و فقرا آورده و سخاوت واقفان، سختی زندگی را برایشان سبکتر می‌کرده است.

جایی که دردها به شکر تبدیل می‌شوند

بخش مهمی از موقوفات آستان قدس رضوی در حوزه زائران به موضوع کمک به فقرا و مسکینان اختصاص یافته بود. کمک‌هایی که گاه از جنس وجوهات نقدی بود و گاه نان و غلّاتی که سفره آنان را رونق بخشد. گاه از جنس کفش و کلاه بود و گاه حتی رفع نیاز زائر خارجی و گاهی حتی کمکی برای درمان به بیماران فقیر. هرچه بود مهمترین دلیل واقفان برای وقف، فراهم کردن شرایطی بهتر برای کمک به غریبان و نیازمندان بی‌پناهی بود که چشم امید به این درگاه داشتند. مواردی چون موقوفه سیدلطیف شاه حسینی (۹۴۰قمری)، موقوفه امیر جلال‌الدین سیدمحمد (۹۵۰قمری)، موقوفه مهدی قلی‌بیگ جغتای امیر آخورباشی (ربیع‌الاخر ۱۰۱۱قمری)، موقوفه صفی قلی‌خان بیگلربیگی مشهد (۱۲ محرم ۱۰۷۶قمری)، موقوفه خواجه وردی آقا و دیگران (ذیقعده ۱۰۹۶قمری) از این دست بودند. این نوع کمک‌های آستان قدس رضوی در دوره معاصر هم با شکل‌های متفاوت و در قالب‌هایی چون کمک به نهاد سازمان‌های خیریه، پرداخت‌های مستقیم نقدی و جنسی به زائران، مداوای مستمندان و زائران فقیر، کمک به اشخاص بی‌بضاعت و زائران در راه مانده و ... ادامه دارد.