اما طومار عضدالملک تنها سند بهجامانده از سیاهه اموال و موقوفات آستان قدس رضوی در دوران تولیت دولتمردان قاجاری نیست. دیگر سند بهجامانده از آن دوران، کتابچهای موسوم به «آثار الرضویه» است که به همّت میرزا محمدرضا نوری مازندرانی ملقب به صدیقالدوله، نائب التولیه وقت آستان قدس در ماه صفر سال ۱۳۱۷ هجری قمری تهیه شده است.
میرزا طاهر طبیب مشهدی خادم ثالث آستان قدس به دستور صدیقالدوله برای گردآوری اطلاعات مربوط به این فهرست اهتمام ورزید. این مهم با یاری محمدباقر منتخبالسلطنه پسر صدیقالدوله و همچنین افرادی مانند معتمدالسلطان اسماعیل بن حاجی، میرزا حبیبالله مستوفی همدانی و میرزا عبدالعلی، مصحّح کتابخانه آستان قدس میسّر شد تا در آن، ارزشمندترین اثر دوره تولیت صدیقالدوله برای آیندگان به یادگار بماند.
در این فهرست که به کتابچه صدیقالدوله نیز معروف است، ۱۷۰ فقره سند دیوانی و شرعی آورده شده که در قالب یک جلد کتاب ۳۶۱ صفحهای در ابعاد ۱۷ در ۲۱ سانتیمتری درآمده است. نکته مهم دیگر درباره این کتابچه این است که صدیقالدوله دستور داد تا علاوه بر ثبت صورت کامل وقفنامهجات و املاک آستان قدس تا آن دوره، در ابتدای آن رونوشتی از فرمان و طومار علیشاهی و طومار عضدالملک را نیز عیناً نقل کنند تا این فهرست سندیت بیشتری پیدا کند.
متأسفانه این اثر مهم و باارزش بسیار کمیاب است چراکه تنها یک بار و آن هم در مشهد و در چاپخانه شیخ محمدبن محمدرضا تهرانی به صورت سنگی به چاپ رسیده است. عزیزالله عطارودی در کتاب تاریخ آستان قدس، احتشام کاویانیان در کتاب شمسالشموس و مرحوم معتمن به «آثار الرضویه» به عنوان یک منبع مهم اشاره کردهاند.
با توجه به اهمیت این کتابچه تاریخی، در هشتم بهمن ۱۳۴۵ شمسی نیز ابلاغیهایی به مدیران کل آستان قدس رضوی صادر شد که در آن بر حفظ و نگهداری این سند در خزانه آستان قدس مانند اشیاء عتیقه تأکید شده بود. موضوع دیگر این ابلاغیه، تبدیل اطلاعات آن به وسیله افراد مؤمن مطلع به صورت اعداد و ارقام حسابداری امروزی و چاپ و ارسال ۵۰۰ جلد از آن به دفاتر مختلف بود.
صدیقالدوله در مقام تولیت، بر حفظ و حراست از موقوفات آستان حساسیت زیادی داشته، چنانکه با نوشتن متنی در حاشیه این کتابچه بر این موضوع تأکید کرده است:
«دخالت در امور موقوفه خلاف شرع است؛ لهذا معتمد السلطان میرزا اسماعیلخان مستوفی خاصه دیوان اعلی زحمت این کار را متحمل شده، به کتابخانه مبارک رفته، وقفنامهجات را اصلاً و سواداً دیده، از هر یک صورت مختصری که مقصود واقفیت علیهالرحمه مفهوم گردد با اسم واقف، املاک و مصارف و شرایط و تاریخ موقوفات را نوشته و در نسخه معتبری جمع و به طبع برساند که عموم مردم از عارف و عامی از قرائت و مطالعه آن اطلاع و بهره کامل یافته، احدی نتواند دست تعدی به املاک موقوفه دراز نماید و انشاءالله تعالی به مصارف مختصر که در وقفنامهجات درج است عمل شود که باعث رضای خدا و خشنودی ائمه علیهمالسلام باشد. فی شهر صفرالمظفر ۱۳۱۷ هجری قمری.»